บทที่ 530 กระสุนหมด เลือดแทบเหือดแห้ง

บทที่ 530 กระสุนหมด เลือดแทบเหือดแห้ง

เกาข่ายพยักหน้า เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับไปมองม่านหมอกหนาทึบนั้นอีกครั้ง

มองไม่เห็นอะไรเลย

เขาคิดอยู่ในใจว่า อาจารย์ซู คุณอยู่ที่ไหนกัน?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังชะงักไป เขาไม่ใช่คนที่ชอบเก็บเรื่องต่าง ๆ มาใส่ใจ แต่ตอนนี้ความคิดนี้กลับเกิดขึ้นมาเองอย่างตรงไปตรงมา เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความรู้สึกอื่นบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก

เขาก้มหน้าลงแล้วเดินต่อ

เจียงเหยียนเดินอยู่ท้ายขบวน เมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่งก็หยุด แล้วหันกลับไปมอง

ม่านหมอกหนาทึบนั้นยังคงขาวโพลน มองไม่เห็นอะไรเลย

เขากำลังนึกถึงสีหน้าตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกของฉินเหยี่ย ซึ่งแทบไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน

สัญชาตญาณของเขา...สัญชาตญาณของผู้ชายคนนี้แทบไม่เคยผิดพลาด แต่ครั้งนี้...