บทที่ 531 คำเยาะเย้ยของตู้เซี่ย

บทที่ 531 คำเยาะเย้ยของตู้เซี่ย

ภายในห้องเก็บแร่เงียบสงัด

ฉินเหยี่ยยืนอยู่กลางทางเดิน พิงผนังหินด้านขวา มือซ้ายกดบาดแผลบนไหล่ที่ยังมีเลือดซึม ส่วนมือขวาถือปืนพกที่แย่งมาได้กระบอกหนึ่ง

เขาตรวจดูซองกระสุน

ว่างเปล่า

เขาโยนปืนลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสะท้อนก้องไปไกลภายในเหมืองอันว่างเปล่า สะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนค่อย ๆ หายเข้าไปในความมืดที่ลึกกว่าเดิม

ในมือเหลือเพียงมีดเล่มนั้นแล้ว

ฉินเหยี่ยก้มมองครั้งหนึ่ง ด้ามมีดพันด้วยแถบผ้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือดจนสีคล้ำ เมื่อสัมผัสจะรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ บนคมมีดมีรอยบิ่นใหม่หลายแห่ง เกิดจากการปะทะกับศัตรูอย่างรุนแรงในทางเดินเมื่อครู่

เขาพิงผนังหิน หลับตาลงครู่หนึ่ง

บาดแผลที่ไหล่ซ้ายเป็นปัญหาหนักที่สุด ตอนที่ปืนกลหนักตรงมุมทางเดินกราดยิงมา เขาเบี่ยงตัวหลบแต่หลบไม่พ้นทั้งหมด กระสุนเฉียดผ่านปลายด้านนอกของกระดูกไหปลาร้า ทำให้กระดูกแตกไปชิ้นเล็ก ๆ