กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 490 ขอเพียงแผ่นดินสงบสุข พวกเราจะต้องกลับมา
โจวจื้อฮุ่ยเป็นเด็กสาวหัวไว แต่พอนึกว่าตัวเองอาจไม่ได้กลับไปอีก และอาจไม่มีโอกาสพบหน้าพ่อแม่อีกแล้ว น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
"โอ้ ยังร้องไห้ไม่เสร็จอีกเหรอ?"
เสียงของหงจวงไม่ดังนัก แต่กลับบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ เธอเชิดคางไปทางทหารหญิงค่ายที่หนึ่งที่อยู่ข้างตัว มุมปากมีรอยยิ้มเยาะอย่างไม่คิดปิดบัง
"ฉันว่าถ้าใครไม่รู้ คงนึกว่าพวกเรากำลังจะไปไหว้หลุมศพ ไม่ใช่ออกไปรบเสียอีก"
โจวจื้อฮุ่ยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ
"เธอ...เธอพูดเหลวไหล! ฉันกำลังเขียนจดหมายถึงพ่อแม่!"
"เขียนจดหมายเหรอ?" หงจวงทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก หัวเราะออกมาอย่างเกินจริงจนหน้าอกอวบอิ่มสั่นไหว "เขียนแล้วพวกเขาจะได้รับหรือไง? ไม่แน่ว่าอีกประเดี๋ยวพวกเราอาจกลายเป็นปุ๋ยอยู่ในสันเขาผีครวญ จดหมายที่เปียกน้ำตาของเธอก็จะกลายเป็นจดหมายแนะนำตัวถึงพญายมเสียมากกว่า"
"เธอ..."
ใบหน้าของโจวจื้อฮุ่ยแดงก่ำ คำว่า "จดหมายแนะนำตัว" ราวกับแท่งเหล็กเผาไฟที่แทงลึกเข้าไปในหัวใจ