บทที่ 483 ทหารเด็กที่ยังไม่หย่านม

บทที่ 483 ทหารเด็กที่ยังไม่หย่านม

ผิวของเธอซีดขาวอย่างคนที่ไม่ได้สัมผัสแสงแดดมานาน ใบหน้าเล็กเรียวได้รูปกับเครื่องหน้าประณีตงดงามอย่างยิ่ง หากอยู่ข้างนอก เธอคงเป็นเด็กหญิงหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้

แต่คนที่ดูไม่มีพิษภัยเช่นนี้กลับทำให้หัวใจของซูถังเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้งอย่างรุนแรง

ความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่อาจอธิบายได้จากส่วนลึกของจิตวิญญาณพลันถาโถมเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

สำหรับความทรงจำของร่างกายซูถังคนนี้ ใบหน้านั้นไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

แต่ความรู้สึกนั้นหลอกกันไม่ได้

เหมือนเวลาที่คนเราอยู่ในสถานที่แปลกหน้าโดยสิ้นเชิง แล้วจู่ ๆ ก็ได้กลิ่นที่เคยมีเฉพาะในตู้หนังสือเก่าในห้องนอนสมัยเด็ก

ความรู้สึกผิดแปลกจากความสับสนของกาลเวลาและสถานที่ผสมกับความคุ้นเคยอย่างรุนแรง ทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายของซูถังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดขึ้นในทันที

เธอมองเด็กหญิงคนนั้นตรง ๆ โดยไม่ละสายตา

เด็กหญิงมีดวงตาโตอย่างน่าตกใจ รูม่านตาดำสนิทบริสุทธิ์ไร้สีอื่นเจือปน ราวกับบ่อน้ำเก่าสองบ่อที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น สงบนิ่งจนน่ากลัว