บทที่ 482 การปรากฏตัวของค่ายที่หนึ่ง

บทที่ 482 การปรากฏตัวของค่ายที่หนึ่ง

คนทั้งสิบเอ็ดมีสีหน้าเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล และระมัดระวังตัวต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

ผู้นำเป็นชายที่มีความสูงพอ ๆ กับเหลยควน แต่ไหล่กว้างกว่าและมีท่าทางสุขุมมั่นคงกว่า หลังจากกระโดดลงจากรถ เขาไม่ได้มองซ้ายมองขวาเหมือนคนอื่น แต่กลับจับจ้องคนจากค่ายที่สามซึ่งยืนเข้าแถวอยู่ไม่ไกลและมีสภาพยับเยินทันที

ทันทีที่มองเห็นคนกลุ่มนั้นชัดเจน รูม่านตาของเกาข่าย สวี่เกากุย และคนอื่น ๆ ก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

พวกเขาไม่ได้ตาฝาด

จั๋วเยว่กะพริบตาถี่ ๆ แล้วขยี้ตาอย่างแรง สงสัยว่าตัวเองจะเกิดภาพหลอนเพราะขาดออกซิเจน เขาใช้ข้อศอกสะกิดเกาข่ายที่อยู่ข้าง ๆ เบา ๆ ลดเสียงลงจนเหมือนยุงบิน เพราะกลัวทหารยามหน้าตาดุดันสองคนนั้นจะได้ยิน

"เหล่าเกา นายรีบดูสิ...คนพวกนั้น...พวกนั้นใส่ชุดอะไรกัน?"

ลูกกระเดือกของเกาข่ายขยับขึ้นลง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึงไม่วางตา รู้สึกราวกับหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น แม้แต่การหายใจก็ยังลำบากขึ้น

คนกลุ่มนั้นแตกต่างจากพวกเขาที่เพิ่งคลานออกมาจากโคลนราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตคนละประเภท

พวกเขาสวมชุดฝึกลายพรางป่าสีใหม่เอี่ยมที่มีลวดลายซับซ้อน