บทที่ 484 คนประหลาดในห้องพักทรุดโทรม

บทที่ 484 คนประหลาดในห้องพักทรุดโทรม

"ดูทหารของนายแต่ละคนสิ ผิวพรรณบอบบางเหมือนเด็กที่ยังไม่หย่านม ระวังวันแรกก็ร้องไห้โวยวายอยากกลับไปหาแม่เสียล่ะ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านเจียงเหยียนกับเกาข่าย ก่อนหยุดอยู่ที่ซูถัง แล้วพูดเสริมอย่างมีความหมาย

"โดยเฉพาะพวกเด็กผู้หญิง ร่างกายบอบบาง ถ้าเกิดหกล้มหรือบาดเจ็บขึ้นมา พวกเราคงปวดใจแย่"

พูดจบเขาก็ไม่สนใจเหลยควนที่โกรธจนตัวสั่นอีก หันไปโบกมือให้ทีมของตัวเอง

"ค่ายที่หนึ่ง เข้าประจำที่พัก!"

"ครับ!"

คนทั้งสิบสะพายเป้เดินทาง เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน เดินผ่านหน้าคนจากค่ายที่สามด้วยฝีเท้าไร้เสียง มุ่งหน้าไปยังอาคารที่พักซึ่งเตรียมไว้ให้พวกเขาลึกเข้าไปในหุบเขา

ตอนหงจวงเดินผ่านเจียงเหยียน เธอยังแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนขยับปากโดยไม่ออกเสียงว่า "จะรอนะ"

ตอนเถี่ยซานเดินผ่านเกาข่าย เขาก้มมองอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง สายตานั้นราวกับกำลังมองมดตัวหนึ่งข้างถนน