กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 480 นี่กำลังจะพาไปไหนกัน?!
เหตุผลที่ฉินเหยี่ยให้ไว้คือ "ไม่มีสมาธิระหว่างการฝึก มัวแต่มองซ้ายมองขวา"
คนทั้งค่ายได้ยินกันหมด
เกาข่ายตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น ใบหน้าแดงคล้ำ เขาคิดไม่ตกเลยว่าแค่เก็บกระติกน้ำให้คนอื่น ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องน่าอับอายไปได้? แล้วยังหาว่าเขาพยายามเอาใจอีก? เขาถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมชัด ๆ! ความรู้สึกที่เขามีต่ออาจารย์ซูเป็นเพียงมิตรภาพอันบริสุทธิ์ระหว่างเพื่อนร่วมรบเท่านั้น
แต่เขาไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่เก็บความโกรธเอาไว้เต็มอก ก่อนแบกท่อนไม้หนักอึ้งนั้นวิ่งจนครบห้ารอบภายใต้สายตาของคนทั้งค่ายด้วยความอับอาย
เรื่องนี้ทำให้เกาข่ายหงุดหงิดไปทั้งวัน เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าตัวเองไปล่วงเกินครูฝึกจอมโหดคนนี้ตรงไหน
สวี่เกากุยได้ยินก็รีบพูดเห็นด้วย
"ใช่ ๆ! ครูฝึกฉินเข้มงวดเกินไปแล้ว! เมื่อวานซูอันแค่เชือกรองเท้าหลุด เลยนั่งลงผูก ทำให้ช้าไปครึ่งวินาที ก็ถูกเขาลงโทษให้เช็ดปืนตลอดบ่าย!"
หากเขาไม่พูดเรื่องนี้ก็ยังดี แต่พอพูดออกมา เกาข่ายก็ยิ่งมีอารมณ์ร่วม
"อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?" เขาเด้งตัวลุกจากพื้นทันที เบิกตากว้างมองซูถัง "อาจารย์ซู เขาลงโทษอาจารย์เหรอ? ข้อมืออาจารย์ยังไม่หายดีเลย เขากลับให้เช็ดปืนทั้งบ่าย? เขายังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!"