บทที่ 477 การถูกคัดออกไม่ใช่จุดสิ้นสุด

บทที่ 477 การถูกคัดออกไม่ใช่จุดสิ้นสุด

เกาข่ายตบหลังหวังเหล่ยแรง ๆ ครั้งหนึ่ง จนอีกฝ่ายเซไปข้างหน้า

"พูดเหลวไหลอะไร!" เกาข่ายตะโกน "ถูกคัดออกแล้วจะทำไม? สมัยฉันเรียนโรงเรียนตำรวจก็เกือบถูกคัดออกเหมือนกัน! กลับไปหน่วยเดิมก็ยังเป็นตำรวจของประชาชน ยังเป็นทหารที่ดี! ทำตัวให้เข้มแข็งหน่อย อย่ามัวแต่ร้องไห้!"

แม้คำพูดจะฟังดูแข็งกร้าว แต่ขอบตาของเกาข่ายก็แดงขึ้นเช่นกัน

หลี่ซื่อที่ถูกคัดออกเดินเข้ามา ก่อนโอบคอหวังเหล่ยแล้วรัดแน่น ๆ

"นั่นสิ เหล่ยจื่อ! จะร้องไห้ทำไม! นี่เขาเรียกว่าการถอยกลับไปตั้งหลักตามยุทธวิธีต่างหาก! ต่อไปพอกลับไปที่สถานี ถ้ามีใครกล้ารังแกนาย ก็มาบอกฉัน! พวกเราเป็นพี่น้องที่ผ่านความลำบากมาด้วยกันทั้งนั้น!"

"ใช่! พวกเราเป็นพี่น้องกันตลอดไป!"

ชายร่างใหญ่หลายคนเบียดตัวเข้าหากัน ชกไหล่กันไปมา พูดจาแข็งกร้าวไปเรื่อย แต่กลับกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ได้

ในที่สุดหวังเหล่ยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากอดหลี่ซื่อเอาไว้ ชายร่างสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรร้องไห้ออกมาราวกับเด็กคนหนึ่ง

เกาข่ายมองพวกเขา ก่อนหันหลังกลับไป กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อฝืนกลั้นความร้อนผ่าวที่เอ่อขึ้นมาในดวงตา