กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 465 เธอถึงกับแอบซ่อนอาวุธไว้
ครูฝึกทั้งสองคนรับคำสั่ง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความโกรธที่ไม่คิดปิดบัง ก่อนพุ่งเข้าไปอย่างดุดัน
ท่ามกลางความวุ่นวาย ไม่มีใครสังเกตเลยว่าซูอันที่ถูกไป๋เวย "ผลัก" จนล้มลงกับพื้น ไม่รู้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรแล้ว
เธอยืนอยู่รอบนอกของฝูงชน ท่าทางสงบนิ่งของเธอแตกต่างจากความโกรธแค้นของทุกคนอย่างสิ้นเชิง
บนใบหน้าไม่มีความยินดีจากชัยชนะ และไม่มีความสะใจที่ได้แก้แค้น มีเพียงความสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่ไหวติง