กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 466 ช่างเถอะ ไม่ตบหน้าแล้ว
บนแท่นสูง เมื่อฉินเหยี่ยเห็นภาพนี้ รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงอย่างฉับพลันจนเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ ที่แฝงอันตรายถึงขีดสุด มือที่ไพล่อยู่ด้านหลังกำแน่นจนข้อนิ้วส่งเสียงดังกรอบแกรบ
เขารู้ว่าซูถังรับมือได้
แต่การที่รู้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทนมองได้
แผ่นเหล็กที่สะท้อนประกายเย็นเยียบชิ้นนั้นราวกับหนามแหลมที่ทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของเขา
ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนคิดว่าซูอันจะถูกแทงทะลุร่างตรงนั้น
เวลาก็ราวกับเดินช้าลง
ในสายตาของทุกคน ร่างของซูอันเพียงเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย
เป็นการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายอย่างถึงที่สุด