บทที่ 453 ต้นหญ้าน้อยที่ไม่มีใครเหยียบให้ตายได้

บทที่ 453 ต้นหญ้าน้อยที่ไม่มีใครเหยียบให้ตายได้

หมัดของเฉินเสี่ยวเฉ่าไม่ได้หนักหน่วงนัก กระทั่งเรียกได้ว่าเบาหวิวด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกับการโจมตีของไป๋เวยที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก ทุกหมัดล้วนมีแรงระเบิดในระยะสั้น หมัดของเฉินเสี่ยวเฉ่ากลับเหมือนเด็กที่ยังไม่โตและกำลังโมโห เพียงใช้แรงทั้งหมดที่มีทุบลงไปเท่านั้น

หมัดเหล่านี้กระแทกลงบนใบหน้าของไป๋เวย แต่สร้างความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย กระทั่งยังเจ็บน้อยกว่าตอนที่เธอล้มลงไปกระแทกก้อนกรวดบนพื้นเสียอีก ทว่าการถูกสัมผัสครั้งแล้วครั้งเล่า หมัดอุ่น ๆ ที่มีกลิ่นดินเหล่านั้น กลับไม่ต่างจากฝ่ามือที่ตบลงบนศักดิ์ศรีอันภาคภูมิใจของเธออย่างแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่คือความอัปยศที่ทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง

และความอัปยศอย่างถึงที่สุดนี้เองที่ทำให้บรรยากาศนอกสนามร้อนระอุขึ้นทันที!

"เฮ้ย! บ้าเอ๊ย! สุดยอด!" ทหารชายคนหนึ่งตื่นเต้นจนกระโดดพรวดขึ้นจากพื้น พูดจาแทบไม่เป็นคำพลางตบต้นขาของเพื่อนทหารข้างตัว "คร่อมแล้ว! เธอขึ้นคร่อมจริง ๆ ด้วย!"

"ต่อยเลย! ต่อยให้หนัก ๆ! ต่อยหน้าเลว ๆ นั่น!" ทหารอีกคนตะโกนจนเส้นเลือดบนลำคอปูดนูน

"เฉินเสี่ยวเฉ่า! สุดยอดจริง ๆ! นี่มันกระต่ายสู้กับเหยี่ยว ไม่สิ แกะจัดการหมาป่าได้ต่างหาก!"