กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 430 เสี่ยวไป๋เกอผู้ไร้เดียงสา
"เลิกพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว" ซูถังไม่มีเวลามาพูดจาสุภาพกับเขา "พวกเรามีเวลาแค่ประมาณสามสิบนาที ถอดเสื้อออก แล้วนอนคว่ำ"
เจียงเหยียน "..."
อากาศราวกับหยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของห้องพยาบาลลอยเข้าจมูก แต่กลับทำให้เขารู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที
เขาเงยหน้ามองซูถังด้วยความตกตะลึง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นในพริบตา
ถอด...ถอดเสื้อหรือ?
นอนคว่ำ?
...
ขณะเดียวกัน ภายในห้องแยกตัวที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร