กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 417 มองใครก็เห็นเป็นผี
เสียงกรีดร้องโหยหวนจนผิดเพี้ยนดังออกมาจากลำคอของไป๋เวยอย่างฉับพลัน ทะลุผ่านความเงียบสงัดยามค่ำคืน!
แป๊ก!
เพื่อนร่วมห้องที่ตกใจจนแทบสิ้นสติรีบเปิดไฟทันที
แสงไฟจ้าทำให้ทุกคนที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากความฝันต้องหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
"เกิดอะไรขึ้น?! เกิดอะไรขึ้น?!"
"ไป๋เวย เธอจะกรีดร้องอะไรนักหนา! คิดจะทำให้คนตกใจตายหรือไง!"
"แผ่นดินไหวหรือ?!"
เหล่าทหารหญิงต่างลุกขึ้นนั่งบนเตียงทีละคน หัวใจเต้นกระหน่ำ มองไปทางต้นเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจไม่หาย