บทที่ 416 มีความผิดติดค้างอยู่ในใจ

บทที่ 416 มีความผิดติดค้างอยู่ในใจ

"อ๊า!" ไป๋เวยส่งเสียงกรีดร้องสั้น ๆ ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ไป๋เวย! เธอจะกรีดร้องอะไรอีก!" เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวของเหลยควนดังขึ้นอีกครั้ง

ไป๋เวยสะดุ้งเฮือก เพิ่งรู้ตัวว่าเพราะมัวแต่ใจลอย เธอจึงถูกทิ้งห่างจากแถวไปไกลแล้ว

เธอกัดฟัน พยายามสุดชีวิตที่จะวิ่งตามให้ทัน แต่ยิ่งร้อนใจ ขาทั้งสองข้างก็ยิ่งไม่ยอมเชื่อฟัง

ส่วนซูถังที่วิ่งอยู่ช่วงกลางค่อนไปทางหน้าของแถว ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยหันกลับมามองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เธอได้ยินเสียงกรีดร้องทุกครั้งของไป๋เวยอย่างชัดเจน และจินตนาการออกว่าเวลานี้อีกฝ่ายกำลังหวาดระแวงทุกสิ่งรอบตัวจนมีสภาพน่าสมเพชเพียงใด

ดีมาก