บทที่ 411 ใจมีปัญหา ร่างกายจึงเจ็บปวด (2)

บทที่ 411 ใจมีปัญหา ร่างกายจึงเจ็บปวด (2)

ร่างของไป๋เวยโงนเงนอย่างรุนแรง

เธอรู้สึกเหมือนเลือดร้อนพุ่งขึ้นศีรษะจนภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ

เธอกัดฟันแน่น เล็บแทบจิกฝังลงในฝ่ามือ ถึงฝืนระงับอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมาตรงนั้นได้

เธอรู้ดีว่าตอนนี้จะโกรธไม่ได้

หากระเบิดอารมณ์ออกมา ก็ยิ่งเป็นการยืนยันภาพลักษณ์ของคนแพ้ไม่เป็นและโกรธจนเสียสติให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

เธอสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้ยืดหลังตรง ไม่สนใจการยั่วยุจากโต๊ะของเกาข่าย ก่อนถือชามอาหารเดินตรงไปยังช่องรับอาหาร

เธอจะใช้การกระทำบอกทุกคนว่าเธอไม่สนใจ!

ขณะเดินผ่านโต๊ะอาหารทีละแถว เธอรู้สึกราวกับกำลังเดินผ่านภูเขามีดและทะเลเพลิง