บทที่ 410 ใจมีปัญหา ร่างกายจึงเจ็บปวด (1)

บทที่ 410 ใจมีปัญหา ร่างกายจึงเจ็บปวด (1)

ขณะเดียวกัน ภายในห้องพยาบาล

ไป๋เวยที่เพิ่งฟื้นจากอาการหมดสติยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งค่ายไปแล้ว

เธอรู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวราวกับร่างกายจะแยกออกจากกัน โดยเฉพาะข้อมือกับเอวด้านหลังที่เจ็บจนต้องแยกเขี้ยวด้วยความทรมาน

"ฉัน...ฉันจะพบครูฝึก! ฉันจะรายงานความผิดของซูอัน! เธอลอบทำร้ายฉัน! เธอมันปีศาจ!" เธอดิ้นรนพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้ พลางตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า

เสียงกรีดร้องครั้งนี้ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่เพราะลำคอแหบแห้ง เสียงที่ออกมาจึงแหลมบาดหูเป็นพิเศษ