บทที่ 412 จิตใจเริ่มสั่นคลอน

บทที่ 412 จิตใจเริ่มสั่นคลอน

เธอ...เธอรู้ได้ยังไง?

เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันฝันเห็นนังหวังเสี่ยวหยาที่ตายก่อนวัยอันควรนั่น?!

ฝันเห็นเธอแขวนคออยู่บนต้นไม้ ลิ้นยื่นออกมายาว ดวงตาคู่ที่ตายตาไม่หลับนั้นจ้องมองฉันเขม็ง!

เมื่อเห็นใบหน้าของไป๋เวยซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา ราวกับเห็นผีกลางวันแสก ๆ รอยยิ้มเย็นเยียบก็วาบผ่านส่วนลึกของดวงตาซูถัง

"เธอ...เธอพูดจาเหลวไหล!"

หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะจนแทบหายใจไม่ออก ไป๋เวยก็กรีดร้องขึ้นทันที ราวกับแมวที่ถูกเหล็กเผาไฟจนแดงจี้เข้าที่หาง

ปฏิกิริยาของเธอรุนแรงผิดปกติ จนกลับดูเหมือนคนมีชนักติดหลังที่พยายามปกปิดความผิดของตัวเองอย่างสุดชีวิตเสียมากกว่า