กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองเขากินข้าว สายตาค่อย ๆ เลื่อนจากแก้มซูบผอมของเขาไปยังเคราเขียวคล้ำทีละน้อย ในใจราวกับมีบางอย่างจุกแน่น ทั้งแสบร้อนทั้งอ่อนยวบ
ถ้าเธอได้ออกปฏิบัติภารกิจไปพร้อมกับเขา……
“กินช้า ๆ ไม่มีใครแย่งคุณหรอก” เธอยื่นกระดาษทิชชูให้
เผิงจ้านชิงรับกระดาษทิชชูมา เช็ดปากลวก ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเธอ
จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมากุมมือเธอ ปลายนิ้วลูบไล้ตรงหนังด้านที่เกิดจากการเสียดสีบริเวณหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเธอ
“เธอนี่กล้าจริง ๆ”
หลินจือเซี่ยกุมมือเขากลับ นิ้วทั้งสิบสอดประสานกัน “ที่ฉันกล้าขนาดนี้ก็เพราะคุณตามใจไม่ใช่หรือไง” เธอยิ้มจนดวงตาโค้ง