เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยจ้องหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้นจนแทบคลั่ง
ในตอนนั้นเอง บริเวณทิศทางของหุบเขาเขี้ยวหมาป่าบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ค่อย ๆ ปรากฏจุดแสงสีเขียวเบียดเสียดกันขึ้นมา
เธอกลั้นหายใจ ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยอยู่บนหน้าจอ
พื้นที่ที่กดลงไปขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ระบบกรองข้อมูลโดยอัตโนมัติ กลุ่มจุดแสงถูกแยกออกเป็นสองชั้น จุดแสงเจ็ดจุดในวงชั้นในสุดแทบจะซ้อนทับกัน ส่วนจุดแสงกว่าสิบจุดด้านนอกเรียงตัวเป็นรูปพัดและค่อย ๆ ดันเข้าด้านใน…
“หาเจอแล้ว” เฮ่อเหนียนเป็นคนแรกที่ร้องออกมา
หลินจือเซี่ยพยักหน้า “แค่ไม่รู้ว่าคนในวงชั้นในกับวงชั้นนอก…เป็นใคร”
ซ่งเป่าจูขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ “จะเป็นใครก็ช่างเถอะ พอไปถึงก็รู้เองไม่ใช่เหรอ”
ฉีจิ่งเฟิงขมวดคิ้ว “ดูจากจำนวนจุดสีเขียวด้านนอกแล้ว ตรงกับจำนวนคนในหน่วยของจ้านชิงมาก”
หลินจือเซี่ยไม่ได้พูดอะไร เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดจุดสีเขียวที่คิดว่าเป็นตัวแทนของเผิงจ้านชิงค้างไว้ ระบบส่งเสียง “ติ๊ด” เบา ๆ เส้นประสีแดงเส้นหนึ่งเริ่มต้นจากสถานีพิทักษ์ป่า เลื้อยผ่านเส้นชั้นความสูงไปมา ก่อนจะหยุดลงตรงตำแหน่งของกลุ่มจุดแสง