กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สองวันหลังเกิดเหตุ ฉีจาวรุ่ยกับซ่งเป่าจูพาเด็กทั้งสามกลับไปยังภาคทหารตะวันออกเฉียงเหนือ
รถจี๊ปแล่นมาถึงลานตะวันออกของภาคทหาร
ใบหน้าของหลินจือเซี่ยซุกอยู่ตรงซอกไหล่ของซ่งเป่าจู น้ำเสียงอู้อี้และติดสำเนียงขึ้นจมูก ทว่าก็ยังฝืนกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลแม้แต่หยดเดียว ซ่งเป่าจูใช้แขนข้างหนึ่งโอบเธอไว้ อีกข้างตบหลังเธอเบา ๆ พร้อมพูดถ้อยคำที่มีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้นที่ฟังเข้าใจ
“ร้องไห้ทำไม เธอลืมแล้วหรือว่าเราเป็นใครกัน” ซ่งเป่าจูลดเสียงลง ลมหายใจปัดผ่านข้างหูของหลินจือเซี่ย “เราสองคนเป็นคนที่สวรรค์เลือกนะ เขาเป็นพระเอกที่เธอเลือกไว้ ในเมื่อเป็นพระเอก จะมาตายกลางทางได้ยังไง ถ้านักเขียนกล้าฆ่าพระเอกจริง ๆ! นักอ่านคงไม่ส่งมีดไปให้นักเขียนหรอกหรือ”