เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูฝ่ายรักษาความปลอดภัยเปิดแง้มอยู่ เสียงโวยวายแหลมสูงของยายซุนดังออกมาจากข้างใน “พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน! ลูกชายฉันเป็นผู้พันเชียวนะ! ฉันจะไปร้องเรียนพวกคุณ…”
หัวหน้ากรมหนิวผลักประตูเปิด
ยายซุนนั่งอยู่บนพื้น ร้องโวยวายอย่างไร้เหตุผล มือทั้งสองข้างตบต้นขาตัวเอง พลางร้องไห้ฟูมฟาย น้ำมูกน้ำตาไหลนอง
เมื่อเห็นหัวหน้ากรมหนิวกับหลินจือเซี่ยเดินเข้ามา เสียงร้องของเธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แผดร้องดังยิ่งกว่าเดิม “โอ๊ยยย ก็นังผู้หญิงบ้านี่เอง! ผัวเธอตายแล้วจะมาลงกับฉันทำไม? ไม่มีความยุติธรรมแล้ว มีคนอาศัยว่าครอบครัวเป็นบุคคลระดับสูงมารังแกประชาชน! ท่านผู้นำ ช่วยให้ความเป็นธรรมกับฉันด้วย—”
“หุบปาก”
หัวหน้ากรมหนิวพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก ก่อนส่งสัญญาณให้คนเข้ามากดเธอลงบนเก้าอี้ เมื่อจับตัวเธอไว้เรียบร้อยแล้ว เขาก็จ้องตาเธอและถาม “ซุนชุนเฟิน ฉันถามเธอ วันนี้เธอพูดที่โรงเรียนอนุบาลว่าสหายเผิงจ้านชิงเสียชีวิตแล้ว ใครเป็นคนบอกเธอ?”