กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พนักงานประจำรถไฟเหลือบมองมาทางนี้อยู่บ่อย ๆ เพราะกลัวว่าผู้ปกครองของเด็กหลายคนนี้จะควบคุมเด็ก ๆ ไม่อยู่จนเกิดอุบัติเหตุ
ลุงคนหนึ่งที่แบกกระสอบเดินผ่านมาเอ่ยถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
ป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ สะพายตะกร้า โดยมีผ้าสีน้ำเงินคลุมอยู่ด้านบน ยกมือเช็ดหางตา “โธ่เอ๊ย ดูเด็ก ๆ ร้องไห้สิ เห็นแล้วพลอยใจหายไปด้วย”
ฉีจาวรุ่ยย่อตัวลง อุ้มฉีอี้เฉิงขึ้นมา เขาเป็นเด็กที่ว่าง่ายที่สุด ถึงจะร้องไห้ แต่ก็กลั้นน้ำตาได้อย่างรวดเร็ว
“เฉิงเฉิง ได้เวลากลับบ้านแล้ว ให้แม่อุ้ม”
“อืม!” เด็กน้อยพยักหน้าทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ