กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โต้วเสี่ยวตงเคี้ยวเนื้อจนหมดแล้วก็ยื่นมือไปคว้าแขนของปิ่งปิ่ง ร่างเล็ก ๆ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชุยเจินเจิน ทั้งยังพยายามพุ่งไปทางปิ่งปิ่งให้ได้ ชุยเจินเจินไม่มีทางเลือก จึงอุ้มเขาไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ปิ่งปิ่ง เด็กน้อยวัยหนึ่งขวบครึ่งเพิ่งนั่งได้มั่นคง มือเล็ก ๆ ก็จับแขนเสื้อของปิ่งปิ่งไว้แน่น ท่าทางราวกับกำลังบอกว่า “ใครก็อย่าคิดแยกพวกเราออกจากกัน”
ปิ่งปิ่งก้มมองแขนเสื้อของตัวเอง แล้วหันไปมองโต้วเสี่ยวตง เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ที่มันเยิ้มออกไปอย่างใจกว้าง ตบศีรษะโต้วเสี่ยวตงเบา ๆ “น้องชายเด็กดี พี่สาวจะปกป้องนาย มากินข้าวกัน”
โต้วเสี่ยวตงฉีกยิ้มกว้าง ในปากยังมีข้าวที่กลืนไม่หมดอยู่
ขอบตาของชุยเจินเจินแดงขึ้นมาอีกครั้ง