เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยเท้าเอวขึ้นมา เสียงแหลมสูง “จะไปไหน! นายชนลูกฉันแล้วยังคิดจะไปอีก? ดูสิ ขาลูกสาวฉันถูกกระแทกจนแดงหมดแล้ว!”
ปิ่งปิ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน มือเล็ก ๆ ชี้ไปที่ชายคนนั้น “แม่คะ—คนเลว—ชนหนู—”
เสียงร้องไห้ของปิ่งปิ่งเดิมทีก็ดังกังวานทะลุทะลวงอยู่แล้ว พอแผดเสียงร้องขึ้นมา ผู้คนที่อยู่ใกล้ทางออกสถานีก็พากันหันมามอง ชายวัยกลางคนคนนั้นเห็นได้ชัดว่าลนลาน บนใบหน้าฝืนยิ้มออกมา “น้องสาว เธอเป็นฝ่ายชนเข้ามาเองไม่ใช่เหรอ จะมาโทษพวกเราได้ยังไง…”
“ฉันชนคุณ? ฉันอุ้มลูกอยู่ จะไปชนคุณได้ยังไง?” หลินจือเซี่ยตะโกนเสียงแหลมใส
ชายคนนั้นยังคิดจะเถียงต่ออีกสองสามคำ แต่ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน
“ดูจากที่คุณแบกคนอยู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังรีบพาไปโรงพยาบาลพอดี ลูกสาวฉันขาเจ็บ คุณต้องพาพวกเราไปโรงพยาบาลตรวจดู!”