กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดือนพฤษภาคม ปี 1971 ฤดูใบไม้ผลิของภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาช้า แต่สุดท้ายก็ยังมาถึง ต้นหยางในเขตบ้านพักภาคทหารเพิ่งผลิใบอ่อน พอลมพัดก็ส่งเสียงซ่า ๆ
หลินจือเซี่ยยืนอยู่หน้าประตูโถงกลางบ้าน มือหนึ่งถือถุงตาข่าย อีกมือเท้าสะเอว ตะโกนไปทางลานบ้านว่า “เผิงเจี่ยนชู รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปสถานรับเลี้ยงเด็ก”
ปิ่งปิ่งวัยสามขวบวิ่งไล่ตามลูกหมาป่าน้อย ผมเปียเล็ก ๆ เด้งไปเด้งมา ในมือยังกำปืนไม้อยู่ด้วย พอได้ยินแม่เรียก เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “แม่ไม่ไปสถานรับเลี้ยงเด็ก หนูก็ไม่ไป”
“เผิงเจี่ยนชู ถ้ายังพูดว่า ‘ข้า’ อีก แม่จะตีแล้วนะ”