เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฝิงซิ่วเจินชื่นชมหลานทั้งสามอย่างเอ็นดูอีกครั้ง ก่อนหันไปมองลูกสะใภ้คนเล็ก แล้วมองลูกชายคนเล็ก สีหน้าราวกับอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ย
“แม่ มีอะไรพูดมาได้เลย” ซ่งเป่าจูกล่าว
เฝิงซิ่วเจินถอนหายใจ “เป่าจู คราวนี้อาจาวกลับมา จะพาพวกเธอแม่ลูกสี่คนกลับภาคทหารหว่านเป่ยใช่ไหม” เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจับมือซ่งเป่าจู “แม่ไม่ได้จะห้ามเธอ แค่ทำใจไม่ได้”
ซ่งเป่าจูรู้สึกแสบจมูก ตลอดครึ่งปีที่พักครรภ์กับช่วงอยู่ไฟนานกว่าหนึ่งเดือน แม่สามีที่อายุเกินห้าสิบคนนี้ดีกับเธอจากใจจริง จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก
“แม่ไม่อย่างนั้นก็ไปกับพวกเราด้วยสิ บ้านที่อาจาวได้รับจัดสรรเป็นลานบ้านเล็ก ๆ แม้ห้องจะมีไม่มาก แต่กั้นห้องหนึ่งให้แม่อยู่ก็ไม่มีปัญหา”
“ฉันไปด้วยได้จริง ๆ เหรอ” เฝิงซิ่วเจินแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง