เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยายแก่คนนั้นเพิ่งเข้าเรียนชั้นเรียนกำจัดการไม่รู้หนังสือได้ไม่ถึงสองวัน ย่อมฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย แต่ก็ยังพอเข้าใจความหมายของบางคำได้ราง ๆ เธอคิดอยู่นานโดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรโต้แย้ง ทันใดนั้นแม่บ้านเดิมฝ่ายหญิงก็แทรกขึ้นมา “เธอเป็นใครกัน เรื่องของครอบครัวเรา เกี่ยวอะไรกับเธอ”
หลินจือเซี่ยไม่ได้โต้แย้ง แต่ชี้ไปยังป้ายที่แขวนอยู่ข้างประตู “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกคุณจะมาก่อเรื่องเล่น ๆ”
เธอไม่ได้ขยับทันที และไม่ได้ตะโกน เพียงยืนอยู่ใต้ป้าย “สนับสนุนทหารดูแลครอบครัวทหาร บ้านครอบครัววีรชน” แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตากวาดผ่านใบหน้าคนจากบ้านสามีเจ็ดแปดคนทีละคน
ตอนมองคน เธอไม่ได้ถลึงตาใส่และไม่ได้ทำท่าดุดัน เพียงมองอย่างช้า ๆ และจริงจัง ราวกับกำลังจำแนกอะไรบางอย่าง คนที่ถูกเธอมอง ไม่ว่าจะเป็นยายแก่ที่ร้องไห้โฮ ชายชราที่ก้มหน้าสูบบุหรี่ หรือชายหนุ่มสองสามคนด้านหลังที่ถกแขนเสื้อขึ้น ต่างก็หดตัวโดยพร้อมเพรียงกัน