กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงอุ้มหลินจือเซี่ยวิ่งไปทางโรงพยาบาลภาคทหาร ฝีเท้าทั้งมั่นคงและรวดเร็ว แต่คนในอ้อมแขนกลับไม่อยู่นิ่ง
“เผิงจ้านชิง คุณวิ่งช้าลงหน่อย ฉันถูกเขย่าจนเวียนหัวไปหมดแล้ว”
“เมื่อกี้ตอนฉันผ่าอิฐยังไม่เห็นคุณเวียนหัวเลย?”
“มันไม่เหมือนกัน ตอนผ่าอิฐต้องใช้อานุภาพ แต่พอคุณวิ่งแบบนี้ ฉันถูกเขย่าจนอยากอาเจียน”
เผิงจ้านชิงก้มมองเธอแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะลดความเร็วลงครึ่งก้าว แต่ก็ไม่ได้ช้าลงมากนัก หลินจือเซี่ยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ท้องบีบรัดเป็นระลอก ๆ เจ็บก็เจ็บอยู่หรอก แต่เธอกัดฟันไม่ส่งเสียง คนอย่างเธอแข็งกร้าวกับคนนอก และโหดกับตัวเองเช่นกัน มีเพียงต่อหน้าเผิงจ้านชิงเท่านั้นที่เวลาควรอ่อนแอ เธอจะไม่ฝืนทำเข้มแข็งเด็ดขาด