เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงถือชามข้าว ฟังฉีซือซือเรียกเขาว่า “พี่เขย” ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคล่องปาก เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นมอง จากตอนแรกที่ยังไม่ชิน ตอนนี้เขากลายเป็นชินชาไปแล้ว ถึงขั้นตักข้าวชามที่สองให้อีกฝ่ายได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
“อาสะใภ้เล็ก ผิวของคุณดีกว่าสาว ๆ ที่ยังไม่แต่งงานในคณะของพวกเราเสียอีก” ฉีซือซือตักข้าวเข้าปาก แก้มตุ่ย ก่อนพูดเสริมอย่างอู้อี้ “จริง ๆ ฉันไม่ได้โกหกนะ เสี่ยวจ้าวจากหน่วยประชาสัมพันธ์ของเราเพิ่งอายุสิบเก้าเอง แต่บนหน้ากลับมีสิวขึ้นตั้งเยอะ คุณดูผิวตัวเองสิ ทั้งขาวทั้งเนียน แทบหาริ้วรอยไม่เจอเลย ไม่แปลกที่ทำให้อาเล็กของฉันหลงจนไม่รู้ทิศเหนือใต้”
ซ่งเป่าจูก้มหน้าด้วยความเขินอาย อายุปูนนี้แล้วแท้ ๆ ยังถูกสาวน้อยชมแบบนี้ ช่างน่าอายจริง ๆ
หลินจือเซี่ยไม่รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย เธอยิ้มแล้วคีบผักใส่จาน “ซือซือ เธอดูสิว่าผิวพี่เขยของเธอดีไหม”