เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ใบหน้าของฉีอ้ายกั๋วแดงวาบขึ้นมาทันที ริมฝีปากขยับ ๆ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ถูกสายตาของฉีหย่วนซานกดให้เงียบลง
ฉีหย่วนซานไอแห้ง ๆ หนึ่งที “เซี่ยเซี่ย พวกเราไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น…”
“ปู่คะ หนูอยู่ในสภาพเช่นไร ปู่คงรู้ชัดดีอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเกลือ หนูไม่มีปัญญาเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนยา ของที่หนูมีก็เป็นแต่เพียงสมุนไพรจีนชนิดหายากบ้าง ๆ เท่านั้น อีกเรื่องหนึ่ง ฐานการผลิตของกองทัพนั้น หนูได้มอบเมล็ดพันธุ์ผลผลิตสูงให้ไปแล้ว การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ก็จะเห็นผลแล้ว หนูคิดว่า ธัญพืชคงไม่ขาดแคลนถึงขนาดนั้นนะคะ”
ฉีหย่วนซานรีบรับคำทันที เกรงว่าหลานสาวแก้วตาดวงใจจะโกรธ น้ำเสียงจึงอ่อนโยนลงกว่าเดิม “ปู่รู้ที ปู่แค่อยากปรึกษากับหนูดู ๆ ว่าหนูพอจะมีทางหาเกลือกับยามาได้หรือเปล่า”