กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูห้องผ่าตัดปิดลง
ระเบียงทางเดินเงียบลง ฉีซือซือนั่งยองมุมกำแพงกุมหน้าร้องไห้ ไหล่สั่นกระตุก ๆ กู้หนิงโอบกอดเธออยู่ข้าง ๆ ปากพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” สายตากลับกวาดมองสองปลายระเบียงอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น เผิงจ้านชิงพิงกำแพงยืน สองมือปักลงในเส้นผม ทั้งตัวเหมือนถูกถอนกระดูกออกหมด
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลังหน้าต่างสังเกตอาการแคบ ๆ ที่อยู่เหนือประตูห้องผ่าตัด มีเงาคนแวบผ่านไปหนึ่งครั้ง
ภายในห้องผ่าตัด โคมไฟไร้เงาส่องสว่างจัดจ้านสีขาว
หลินจือเซี่ยนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด หลับตาลง ฟังเสียงเครื่องมือผ่าตัดกระทบกันดังกริว ๆ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นจนฉุนจมูก เธอกลั้นลมหายใจ พยายามรักษาการเต้นของหัวใจให้นิ่งที่สุด