เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูห้องหนังสือปิดลงอย่างเบามือ ตัดเสียงหัวเราะคุยสนุกสนานของเฝิงซิ่วเจินกับเสียงจอแจวุ่นวายของฉีซือซือในห้องรับแขกไว้ข้างนอกพร้อมกันทั้งหมด หลินจือเซี่ยเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบโทรศัพท์หมุนสีดำเครื่องนั้นขึ้นมา กดหมายเลขสายเป็นชุดอย่างคล่องแคล่ว หูฟังมีเสียงสัญญาณเรียกดังมา เพียงสองสัญญาณก็มีคนรับสายแล้ว
“ฮัลโหล?”
“แม่ค่ะ” หลินจือเซี่ยแนบหูฟังกับใบหู เสียงอ่อนโยนลง “เป็นเซี่ยเซี่ยเองนะคะ คิดถึงแม่แล้วค่ะ”
ปลายสายนั้นเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงของซ่งเป่าจูก็สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “แม่ก็คิดถึงหนูนะคะ วันนี้หนูไปกินข้าวที่บ้านครอบครัวอีกแล้วหรือ ตู้เสี่ยวหม่านคนนั้นหาเรื่องหนูหรือเปล่า หนูโทรศัพท์มาน่ะ เป็นเพราะเผิงจ้านชิงทำให้หนูน้อยใจใช่ไหมคะ” คำถามรัวเป็นชุดแทบไม่ทิ้งโอกาสให้หลินจือเซี่ยได้ต้องลมหายใจเลย