กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูห้องหนังสือเปิดออกอย่างไม่รีบร้อน ฉีหย่วนซานเดินเอามือไพล่หลังออกมา บนใบหน้าปรากฏท่าทีสงบนิ่งราวกับ “ข้าผู้เฒ่ารู้อยู่แล้ว” เขาขานรับช้า ๆ ว่า “อืม” ก่อนพูดว่า “รู้แล้ว”
เฝิงซิ่วเจินชะงักไป เธอหรี่ตามองอย่างสงสัย สายตากวาดไปมาระหว่างปู่กับหลาน สีหน้าท่าทีของตาแก่ไม่ถูกต้อง เหมือนเขารู้เรื่องที่เซี่ยเซี่ยตั้งครรภ์มานานแล้ว สุดท้ายสายตาของเธอก็หยุดลงบนใบหน้าของหลินจือเซี่ย
“เซี่ยเซี่ย” ย่าชราลากเสียงช้าลง “เธอ…บอกปู่ไปนานแล้วใช่ไหม?”
หลินจือเซี่ยผู้รู้สึกผิดยกมือขึ้นเกาจมูกโดยไม่มีจิตสำนึก ดวงตาหลบเลี่ยงสายตาจับผิดของเฝิงซิ่วเจินอย่างล่อกแล่ก