กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่ของวันถัดมา ตู้เสี่ยวหม่านก็เหยียบย่ำน้ำค้างมา
เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าดาครอนสีขาว มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย ดูน่าสงสารน่าเอ็นดูไปทั้งตัว ตอนยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ในมือยังถือถุงตาข่ายใส่ส้มมาเต็มถุง ดูราวกับเป็นเพื่อนบ้านแสนดีที่มาเยี่ยมเยือน
หลินจือเซี่ยถือแก้วเคลือบเดินออกมาจากห้องครัว พอเห็นเธอก็ไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกำลังพอดี “เสี่ยวหม่านมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งในบ้านสิ”