กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อวกกลับมาถึงลานบ้านเล็กของซ่งเป่าจู ประตูก็ยังคงล็อกอยู่
“เฮอะ” หลินจือเซี่ยหยุดยืนอยู่หน้าประตู เท้าเอวแล้วจ้องแม่กุญแจนั่นอยู่สามวินาที ก่อนหันไปยิ้มมีเลศนัยให้เผิงจ้านชิง “ที่รัก ฉันพนันห้าเหมาเลย พวกเขาคืนนี้ต้องไม่กลับมาแน่”
“อย่าพูดเหลวไหล” เผิงจ้านชิงพูดแบบนั้น แต่คิ้วกลับขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาเองก็รู้สึกว่าแม่กับอาเล็กใช้เวลาเดตนานเกินไปหน่อย ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถ้าเกิดเจอหน่วยสารวัตรทหารเข้าจะทำยังไง เขาไม่กลัวเสียหน้า แต่แม่คงรับไม่ไหว
“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหลสักหน่อย” หลินจือเซี่ยพิงประตูรั้ว กอดอกแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “แม่ของนายต้องถูกอาเล็กของฉันหลอกแน่ ๆ เฮอะ หนุ่มน้อยสายละมุนพึ่งพาไม่ได้จริง ๆ”