กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไฟถนนในบ้านพักครอบครัวภาคทหารทยอยสว่างขึ้นทีละดวง ทั้งสองคนเดินทอดน่องไปตามถนนสายหลักของบ้านพักครอบครัวทหารอย่างช้า ๆ กลิ่นดอกไม้ที่ไม่รู้จักลอยมากับสายลมยามค่ำคืน ปะทะร่างกายจนรู้สึกเย็นสบาย ชวนให้เผลอถอนหายใจออกมา
หลินจือเซี่ยเอียงศีรษะ นิ้วมือจิ้มข้อศอกของคนข้างกายเป็นพัก ๆ “ที่รัก คุณว่าแม่คุณกับอาเล็กของฉันวันนี้ไปไหนกันแน่ ออกไปทั้งวันแล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นัดเดตกันจะนานขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่าจะ—”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ “หรือว่าจะอดใจไม่ไหว พากันไปบ้านพักรับรองแล้ว?”
ฝีเท้าของเผิงจ้านชิงชะงัก เขาเอียงหน้ามองเธอแวบหนึ่ง “เซี่ยเซี่ย อย่าพูดเรื่อยเปื่อย”