เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อาทิตย์อัสดงทอดเงาของคนทั้งสองให้ยาวออกไป โซ่จักรยานส่งเสียง “ก๊อกแก๊ก” เบา ๆ ล้อบดไปบนพื้นซีเมนต์ กระเด้งเป็นครั้งคราว หลินจือเซี่ยนั่งเอียงอยู่บนเบาะหลัง แขนทั้งสองข้างโอบเอวเผิงจ้านชิงไว้ แก้มแนบอยู่กับแผ่นหลังของเขา แม้จะมีเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารบาง ๆ กั้นอยู่ แต่เธอยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขา
“ที่รัก ตัวคุณมีกลิ่นเหงื่อด้วย” เธอสูดจมูกแรง ๆ หางเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจสามส่วนและออดอ้อนเจ็ดส่วน ทว่าแขนกลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกแม้แต่น้อย
“ทำไม รังเกียจสามีตัวเองแล้วหรือไง” เสียงของเผิงจ้านชิงลอยมาจากด้านหน้า แฝงด้วยรอยยิ้มที่เก็บไม่มิด
“รังเกียจจะตายอยู่แล้ว กลับบ้านต้องอาบน้ำ” หลินจือเซี่ยซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังของเขา เสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ
“รับทราบ ฟังภรรยาทุกอย่าง”
“ที่รักน่ารักที่สุด”