กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อีกด้านหนึ่ง มิติหอสมุด
ทันทีที่ซ่งเป่าจูวาบเข้ามา ฉีจาวรุ่ยก็เด้งตัวขึ้นจากเตียง บาดแผลบนแผ่นหลังถูกดึงจนเขาขมวดคิ้ว เขาไม่สนใจความเจ็บ รีบก้าวออกจากห้องพักผ่อน กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วถามว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งเป่าจูไม่ได้ตอบ เธอเดินตรงไปนั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือในห้องพักผ่อน เปิดฝากล่องเวชภัณฑ์ เตรียมฆ่าเชื้อแผลถลอกบนมือ
“เธอบาดเจ็บ?”
“อืม แผลเล็กน้อย”
ทว่าข้อมือของเธอกลับถูกคว้าไว้ ไม่รู้ว่าฉีจาวรุ่ยมาอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตที่ซ่งเป่าจูทำให้ลูกชายยามว่าง ทั้งสองคนมีรูปร่างพอ ๆ กัน ฉีจาวรุ่ยสวมแล้วพอดีอย่างมาก