กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เที่ยวบินไปญี่ปุ่น ผู้โดยสารทุกท่านสามารถขึ้นเครื่องได้แล้ว”
ชาติที่แล้วหลินจือเซี่ยมาจากตระกูลใหญ่ แน่นอนว่าเธอเคยมาเที่ยวญี่ปุ่นแล้ว และที่มาก็เพราะโบราณวัตถุเหล่านั้นที่ตกหล่นอยู่นอกประเทศ
ภายในไร่ หลินจือเซี่ยกับซ่งเป่าจูสบตากัน รอยยิ้มในดวงตาแทบปิดบังไม่มิด
คู่แม่สามีลูกสะใภ้ตกลงกันได้ในทันที ครั้งนี้ไม่เหมือนคราวที่ไปฮ่องกง ตอนอยู่ฮ่องกงเธอเคยเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง แต่เมื่อมาถึงญี่ปุ่น ที่นี่ไม่มีความเสียใจและความหุนหันพลันแล่น มีเพียงความเกลียดชังที่อัดแน่นเต็มอก หากไม่ก่อเรื่องอะไรสักหน่อย ก็คงไม่อาจชดใช้ให้กับวิญญาณผู้ตายที่ถูกฝังทั้งเป็นและเหล่าทหารเด็กกลุ่มนั้นได้
เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินฮาเนดะ ท้องฟ้ากำลังแจ่มใส เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า แสงอาทิตย์สาดผ่านหน้าต่างเครื่องบินเข้ามาจนผู้คนต้องหรี่ตา