กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันถัดมา อากาศในย่านมงก๊กเหมือนมีใครแอบเติมกลิ่นดินปืนลงไปหนึ่งช้อน แค่สูดดมก็ทำให้ลำคอตึงขึ้นมา
จุดที่ปกติเคยตั้งร้านของหวานตรงปากตรอกกลับว่างเปล่า แม้แต่รถเข็นคันเล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก็หายไปด้วย ประตูม้วนของร้านของแห้งฝั่งตรงข้ามถูกเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเคาน์เตอร์เพียงครึ่งท่อน เถ้าแก่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หลังประตู ยัดของใส่ถุงอย่างเร่งรีบ ส่วนถนนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ตลาดเช้าที่เคยพลุกพล่านกลับเงียบเหงาลงมาก นาน ๆ ครั้งจะมีคนเดินก้มหน้าเร่งฝีเท้าผ่านไป ราวกับกลัวว่าจะถูกอะไรบางอย่างจับจ้อง
เผิงจ้านชิงล้างหน้ากลับมาแล้วก็เท้าแขนบนขอบหน้าต่าง ชะโงกมองออกไปด้านนอก ก่อนพึมพำพลางขมวดคิ้ว “ทำไมเหมือนกำลังจะเกิดสงครามเลย…”