ตอนที่ 170 พอแล้ว ๆ ยิ่งพูดยิ่งไร้สาระ

บนโต๊ะอาหารมีเกี๊ยวน้ำสามชาม ส่วนตรงหน้าเผิงจ้านชิงเป็นกะละมังเคลือบ ไม่อย่างนั้นคงกินไม่อิ่ม

“จ้านชิง” ซ่งเป่าจูคีบเกี๊ยวน้ำขึ้นมาเป่า “ลานบ้านใหม่ที่กองทัพจัดสรรให้แม่อยู่ค่อนข้างไกลหน่อย อยู่ด้านในสุดของเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ไม่มีน้ำประปา จุดตักน้ำก็อยู่ไกล แม้แต่โรงอาบน้ำยังต้องเดินตั้งสามสิบนาที”

เผิงจ้านชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงขมวดคิ้ว เขาไม่ได้กำลังคิดเรื่องน้ำ แต่กำลังอยากถามว่า แม่ไม่ได้มีมิติหรอกหรือ แค่กินน้ำหรืออาบน้ำก็ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำข้างนอกสักหน่อย

แต่พอคิดอีกที การพึ่งพามิติมากเกินไปดูเหมือนจะไม่ค่อยดีจริง ๆ ภรรยาตัวน้อยของเขาเองก็ไม่ได้พึ่งพามิติในสถานการณ์ทั่วไป ส่วนใหญ่ล้วนลงมือทำด้วยตัวเอง อย่างมากก็ใช้มิติเป็นตู้เย็นเท่านั้น

“เอ่อ แม่” เขาวางตะเกียบลง “ไม่อย่างนั้นแม่ย้ายมาอยู่กับพวกเราดีไหม”