กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยเป็นคนแรกที่ขยับ เธอเดินไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้ากองเสบียง แล้วยื่นมือแตะกล่องเวชภัณฑ์ใบแรก วินาทีต่อมา กล่องใบใหญ่สูงเกือบเท่าคนสามใบ รวมถึงกล่องกระสุนและเสื้อผ้าที่มัดเป็นพวงอยู่ข้าง ๆ ก็หายวับไปจากตรงนั้น
เดิมทีเฮ่อเหนียนยืนตัวตรงแน่ว ทว่าตอนนี้ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที ลำคอเปล่งเสียงลมหายใจสั้น ๆ ออกมา ราวกับถูกใครจิกคอเอาไว้ ขาของเขาสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะสั่นไม่มาก แต่ฉีจิ่งเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็สัมผัสได้ เพราะตัวเขาเองก็กำลังสั่นตั้งแต่ฝ่าเท้าลามขึ้นไปถึงขม่อม
น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขา…ตกลงแล้วเป็นเทพเซียนมาจากไหนกันแน่
“...ของ ของหายไปไหน?” ฉีจิ่งเฟิงจ้องพื้นว่างเปล่า น้ำเสียงเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนปุยนุ่น