กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินจาวตี้คลานเข่ามาข้างหน้าสองก้าว มือยื่นออกไปแล้ว เตรียมกอดขาหลินจือเซี่ยเพื่อ “ร้องทุกข์อย่างแม่นยำ”
แต่พอเงยหน้าขึ้นมา——เอ๊ะ? คนหายไปไหนแล้ว?
เมื่อครู่หลินจือเซี่ยยังนั่งตากแดดอยู่บนเก้าอี้โยก แต่ตอนนี้กลับ “เลื่อนตำแหน่ง” ไปไกลถึงหนึ่งเมตรอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง แถมยังพยุงตัวลุกขึ้นโดยจับเก้าอี้โยกไว้ พร้อมมองเธอด้วยสีหน้าใสซื่อ
พี่สะใภ้กับป้าหลายคนที่ตามมาดูเรื่องสนุกมองหน้ากันไปมา ก่อนพึมพำเสียงเบา “เฉินจาวตี้ที่เพิ่งมาใหม่คนนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว กล้าคุกเข่าต่อหน้าภรรยาตระกูลเผิงด้วย? สงสัยเธอคงไม่รู้ว่าคำว่า ‘ตาย’ เขียนยังไง”
พี่สะใภ้หลายคนจากฝั่งอาคารพักรวมยืนชะเง้อคอมองอยู่หน้าประตู แม้แต่เมล็ดแตงในมือก็ไม่มีเวลาจะแทะแล้ว
“นี่ พวกเธอว่า พี่สะใภ้เฉินจะได้งานไปไหม?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่ครอบครัวเธอลำบากจริง ๆ มีลูกตั้งสามคน คนเล็กสุดเพิ่งหกเดือน”
“แต่ภรรยาตัวน้อยของเขาลาป่วย ไม่ใช่ว่าไม่ทำงานแล้วสักหน่อย จะให้หล่อนสละงานออกมาเพราะอะไร?”