ตอนที่ 164 เรื่องลาป่วยสองเดือนเพราะบาดเจ็บแพร่ไปทั่วเขตบ้านพัก

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หลินจือเซี่ยถูกเสียงดังจากห้องครัวปลุกให้ตื่น เธอขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง ร่างกายครึ่งหนึ่งยังห่อหุ้มด้วยผ้าห่ม ก็เห็นเผิงจ้านชิงถือโจ๊กข้าวฟ่างร้อน ๆ ชามหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก

“ตื่นแล้วเหรอ” เขาวางชามโจ๊กลงบนตู้บนเตียงเตา “วันนี้โรงอาหารทอดปาท่องโก๋ ฉันรู้ว่าเธอชอบ เลยซื้อมาเพิ่มหลายชิ้น กินไม่หมดก็เก็บไว้”

ตั้งแต่รู้ว่าคลังของภรรยาตัวน้อยสามารถเก็บรักษาสิ่งของได้ แถมยังคงสภาพเดิมทุกอย่าง เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

หลินจือเซี่ยบิดขี้เกียจ “ฉันไปแปรงฟันล้างหน้าก่อน”

คนบนเตียงเตาพลันหายตัวไป เผิงจ้านชิงไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้ว เขายอมรับเรื่องนี้ได้เรียบร้อยแล้ว พอเธอกลับมา ทั้งสองก็นั่งกินข้าวอยู่บนเตียงเตา

“จ้านชิง ถ้าฉันไปฝึกยิงปืนโต้ง ๆ แบบนี้ ทางคณะศิลปะกองทัพจะว่ายังไง ฉันยังเป็นผู้ป่วยอยู่นะ” หลินจือเซี่ยกัดปาท่องโก๋ พลางเคี้ยวพลางถาม