กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินจาวตี้หดตัวเป็นก้อนอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกเผิงหร่านหร่านจับแขนไว้ ทั้งตัวสั่นราวกับใบไม้ท่ามกลางลมสารท ด้านหลังของเธอยังมีผู้หญิงผอมดำอีกคนตามมาด้วย นั่นคือเฉินพ่านตี้ น้องสาวจากบ้านเดิมฝ่ายหญิงของเธอเอง ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด แทบอยากหายตัวไปจากตรงนั้น เธอเสียใจแล้ว เสียใจที่ตามพี่สาวรองมาที่นี่
“พี่!” เผิงหร่านหร่านปล่อยมืออย่างโมโห แล้วชี้ไปที่เฉินจาวตี้พลางฟ้องทันที “ผู้หญิงคนนี้มาคุกเข่าถึงหน้าบ้าน บังคับให้พี่สะใภ้รองสละงาน! ทั้งร้องไห้ทั้งโขกหัว แถมยังบอกว่าพี่สะใภ้รองเอาแต่ครองส้วมแต่ไม่ยอมถ่าย! ฉันโมโหจะตายอยู่แล้ว!”
“ฉันไม่ได้ทำ——” เฉินจาวตี้ร้อนรนจนหน้าเขียว
“เธอไม่ได้ทำงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ลองถามพี่สะใภ้กับป้า ๆ ที่ยืนมุงดูสิว่าเธอทำหรือไม่ทำกันแน่!”