กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงอาทิตย์ก็สว่างจ้าแล้ว
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ทั้งสองก็ “ฟิ้ว” มาปรากฏตัวในโถงกลางบ้าน เผิงจ้านชิงที่กำลังถือหม้อโจ๊กอยู่ตกใจจนมือสั่น เกือบจะเหวี่ยงหม้อทิ้ง เขาตั้งสติ วางหม้อลงบนโต๊ะ แม้แต่เสียงก็ยังตึงอยู่เล็กน้อย “กินอาหารเช้าได้แล้ว”
ซ่งเป่าจูเหลือบมองเขา มุมปากมีรอยยิ้ม “ลูกเอ๊ย ชินไว้ก็พอ”
“แม่——”
“เฮ้อ เอาล่ะ นั่งลงกินเถอะ”
หลินจือเซี่ยนั่งลงข้างโต๊ะ รับชามโจ๊กที่เผิงจ้านชิงยื่นมา จิบไปคำหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเขา “จ้านชิง”
“หืม?”