กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงมองแม่แท้ ๆ กับภรรยาตัวน้อยที่กำลังคลอเคลีย กระซิบกระซาบคุยกัน ความหึงหวงในใจก็เหมือนโถน้ำส้มสายชูเก่าถูกเทคว่ำลงมาอีกครั้ง เขาพูดด้วยใบหูแดงก่ำว่า “ผมไปนอนก่อน” เพิ่งเดินไปได้สองก้าว พอหันกลับมา คนสองคนที่เมื่อครู่ยังสนิทสนมกันดีอยู่ก็หายวับไปจากตรงนั้น
เผิงจ้านชิง “...” คนสองคนนี้ชักจะไม่ระวังตัวต่อหน้าเขามากขึ้นทุกที แม้แต่จะหายตัวไปก็ยังไม่คิดจะบอกกันสักคำ