ตอนที่ 153 จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ไปทำงานแล้วน่าเบื่อจัง

ระหว่างพักรักษาตัวในโรงพยาบาล ภาพลักษณ์ของหลินจือเซี่ยดูอ่อนแอป่วยกระเสาะกระแสะมาโดยตลอด อย่างไรเสียภาวะสมองกระทบกระเทือนระดับสี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แม้เธอจะหายดีแล้ว แต่ก็ต้องแกล้งทำให้ดูเหมือนคนป่วย ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์

สามวันต่อมา หลินจือเซี่ยนอนต่อไม่ไหวจริง ๆ จึงยื่นเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลกับเผิงจ้านชิง

ในห้องผู้ป่วย

หลินจือเซี่ยประนมมือทั้งสองข้างแล้วอ้อนวอนว่า “ที่รัก ฉันนอนต่อไม่ไหวจริง ๆ แล้ว ให้ฉันกลับบ้านไปพักฟื้นเถอะ แต่ละวันไม่พี่สะใภ้จางก็พี่สะใภ้หลี่ พี่สะใภ้เฉียน ทุกวันมีคนมาคุยเล่นกับฉันในห้องผู้ป่วยจนรำคาญจะแย่อยู่แล้ว ……ฉันอยากกลับบ้านปิดประตูไม่รับแขก”

เผิงจ้านชิงกอดอกทั้งสองข้าง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เพียงกวาดตามองหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอแวบหนึ่ง ศิลปะการแต่งหน้าของภรรยาตัวน้อยช่างร้ายกาจจริง ๆ รอยบวมที่แกล้งแต่งขึ้นมานั้นดูสมจริงมาก เขาเข้าใจความต้องการออกจากโรงพยาบาลของเธอ