ตอนที่ 151 ฉันเป็นมนุษย์ ไม่ใช่อสุรกายจริง ๆ

ในกระจกมองหลัง แสงไฟจากอาคารผู้ป่วยค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ หลินจือเซี่ยขดตัวอยู่บนเบาะ มองดูแสงไฟริมถนนที่ถอยร่นอย่างรวดเร็วอยู่นอกหน้าต่างรถ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น

แอบออกมาตอนกลางดึกแบบนี้ รู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ

เผิงจ้านชิง: พวกเราไม่ได้แอบหนีออกมา แต่บอกกล่าวกับคนที่จุดพยาบาลก่อนแล้วถึงออกมา

ระหว่างทางเผิงจ้านชิงขับรถเร็วและมั่นคง เขาไม่รู้เลยว่าอาการป่วยทั้งหมดของหลินจือเซี่ยหายดีแล้ว รถแล่นไปประมาณสิบห้านาที จนมาถึงจุดที่ห่างจากภาคทหารหนึ่งกิโลเมตร

เขาหาช่วงถนนที่เงียบสงัดแล้วจอดชิดข้างทาง รอบด้านมืดสนิท มีแสงไฟกระจัดกระจายอยู่ไกล ๆ ส่วนที่ไกลออกไปกว่านั้นคือเงาภูเขาดำทะมึน