ตอนที่ 150 แม่เคยดูเรื่อง《โทรศัพท์มือถือมหัศจรรย์》ใช่ไหม

ซ่งเป่าจูยืนกอดอกอยู่ด้านข้างมาตลอด สีหน้าแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ แต่ในใจกลับเปรี้ยวจี๊ดจนแทบจะเดือดเป็นฟอง ทำไมมิติของเธอถึงเป็นได้แค่ของประดับกัน? สิบหกปีแล้ว มิติห่วย ๆ ของเธอนอกจากเอาไว้เก็บไม้กับผลิตภัณฑ์กระดาษก็ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง ห้องเดียวที่พอใช้เป็นคลังได้ก็คือห้องพักผ่อน ซึ่งยัดผักผลไม้เข้าไปได้อย่างยากลำบากเท่านั้น เมื่อเทียบกับไร่สุดหรูของลูกสะใภ้ที่มีทั้งภูเขาเขียวขจี สายน้ำใสสะอาด และยังปรับอัตราการไหลของเวลาได้ มิติของเธอก็ช่าง...

ช่างเถอะ อย่างไรนิ้วทองคำของตัวเองก็ไม่ควรดูถูกมากเกินไป

เธอแค่นเสียงเย็นชา “พอแล้ว รู้แล้วว่าพวกเธอสองคนสนิทกันดี หลินจือเซี่ย เธอลืมแล้วหรือว่าเข้ามาที่นี่ทำไม? ตัวสกปรกจะตาย เหม็นจะตายอยู่แล้ว”

หลินจือเซี่ยชะงักไป ก่อนจะร้อง “อ๊าก” ออกมาเสียงหนึ่ง “อาบน้ำ อาบน้ำ! หมวกของสายลับเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันจากหนังศีรษะ เหม็นจะตาย ผมต้องสระอย่างน้อยสามรอบถึงจะได้!”